Scribbles

I want to scribble again after a period of dryness for words. Now that my daughter is eight months old, I can hear the call of ideas shouting inside my head again. Although I have not put my way of expressing a thought into practice, I’m willing to give it another shot. With a bit of luck, I wish to be enthused once more.

Thursday, June 17, 2004

wala ka naman talagang sinabi

wala ka naman talagang sinabi na meron tayong dinner ngayon sa bahay ni lolo. alam ko birthday niya pero wala talaga akong naalala na may sinabi ka sa akin. hindi ko alam kung dahil ba parati akong wala sa bahay or ikaw ang wala sa bahay madalas. ang nakaka-inis lang kse may lakad ako ngayon. tapos nagagalit ka pa sa akin. binagsakan mo pa ako ng phone. sabi mo pa pinag bigyan mo na ako umalis para maka sama sila mai at gen kagabi ngayon ikaw naman ang pag bigyan ko. sasama naman ako. nainis lang talaga ako. kse naman wala talaga akong natatandaan na may sinabi ka sa akin. tapos nag titipid pa ako ngayon. ayoko mag cab papunta sa bahay ni lolo galing dito sa makati. ayoko naman tumawag sa iyo ngayon para mag pasundo kse napikon talaga ako sa iyo dahil binagsakan mo ako ng phone. sorry kung nainis ako. wala ka talagang sinabi sa akin last week.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home